Dzisiaj będzie takie małe wspomnienie lata, ale zanim
przejdę do prezentacji storczyka takie małe sprostowanie. Otóż nazwa Thunia
marshalliana, chociaż często spotykana w różnych publikacjach oraz ofertach
handlowych, jest synonimem Thunia alba var. alba.
Są to przeważnie storczyki naziemne, ale rosną także na
zacienionych skałach lub w rozwidleniach na niższych gałęziach drzew. Spotykane
są na wysokości 1200-2300 m. n.p.m., na terenach północno-wschodnich Indii i
południowych Chin w prowincjach Syczuan, Yunnan i w Tybecie oraz w Birmie,
Nepalu i Tajlandii.
Skrajne temperatury zanotowane w miejscu występowania tych
storczyków to -4°C i +36°C, zaś opady deszczu od 8 mm w porze suchej (od
grudnia do marca), do 292 mm we wrześniu.
Thunia alba var. alba charakteryzuje się sympodialnym
wzrostem. Tworzy gęste kępy składające się z wyprostowanych liściastych pędów,
które wyrosły w bieżącym sezonie oraz z dwuletnich nagich pędów.
Nie posiada
pseudobulw, ale mięsiste łodygi, na których skrętolegle osadzone są lancetowate,
szarozielone liście z woskowym połyskiem.
Pędy bardzo szybko rosną. W ciągu sezonu dorastają nawet do
wysokości 120 cm; przeważnie osiągają 0,5-1 m.
W naturze te storczyki kwitną w lipcu, natomiast w uprawie kwitnienia notowane są od wiosny do późnego lata.
Kwiatostan pojawia na szczycie pędu, który wyrósł w danym
sezonie wegetacyjnym.
Efektowne, okazałe kwiaty przypominające Coelogyne, zebrane
są po 5-10 sztuk w zwisające grono
Kwiaty nie otwierają się całkowicie.
Są białe z rurkowatą warżką falistą i fryzowaną na
brzegach. Wewnątrz gardzieli warżka jest mocno zabarwiona kolorem krzykliwie
żółtym i pomarańczowym z czerwono brązową siateczką nerwów.
Kwiaty utrzymują się na roślinie około 10 dni.
Są wonne, a ich zapach przypomina żonkile.
Na pędach, które dojrzały w danym sezonie wegetacyjnym, przekwitły, jesienią stopniowo żółkną i opadają liście. Starsze,
dwuletnie łodygi są już bezlistne. Należy pozostawić je do następnego roku,
ponieważ stanowią magazyn pożywienia dla nowych przyrostów. 'Wyeksploatowane' stare łodygi marszczą się i obumierą gdy dojrzeją nowe pędy. Wówczas usuwa się je podczas przesadzania storczyka.
Poniżej warunki uprawy:
TEMPERATURA
Thunia alba var. alba jest storczykiem o umiarkowanych
wymaganiach cieplnych.
W sezonie wegetacyjnym temperatura w dzień nie powinna
przekraczać 25°C, optymalnie 18-24°C i ok. 13-15,5 °C w nocy.
Okresowe wzrosty temperatury do 30 °C w upalne lata nie
przyniosą szkody roślinie, jeśli w tym czasie jest dobrze podlana i zapewniony
jest wokół niej silny ruch powietrza.
Zimą, gdy Thunia przechodzi okres spoczynku, temperatura
powinna być utrzymywana na poziomie 10-13°C w nocy i 15,5-18°C w dzień.
ŚWIATŁO
Thunia marschalliana lubi stanowisko jasne, ale nie powinna
być wystawiona na bezpośrednie działanie słońca w godzinach południowych,
ponieważ może to spowodować oparzenie delikatnych liści. Hodowcy zalecają
wówczas cieniowanie roślin.
PODLEWANIE
W okresie wzrostu należy podlewać roślinę obficie, ale
bardzo ważne jest, aby podłoże wokół korzeni nigdy nie było rozmokłe. Konieczny
jest więc bardzo dobry drenaż i właściwa struktura podłoża oraz zapewnienie
ciągłego przepływu powietrza.
Storczyki najlepiej podlewać rano używając wody o
temperaturze otoczenia.
Do podlewania dobra jest deszczówka lub inna miękka woda,
np. z filtra odwróconej osmozy (RO).
Jesienią, kiedy dni stają się coraz krótsze i obniża się
temperatura otoczenia, a rozwój rośliny zatrzymuje się, należy stopniowo
zmniejszać podlewanie aż do całkowitego zaprzestania gdy łodygi stracą
wszystkie liście. Od tego momentu storczyk przechodzi w fazę spoczynku. Ważne
jest, aby w tym czasie zapewnić wyższą wilgotność otoczenia, co uchroni łodygi
przed marszczeniem się.
Po suchym okresie spoczynku, przeważnie w lutym u podstawy
ubiegłorocznego, nagiego pędu zaczynają pojawiać się nowe przyrosty.
Jest to sygnał do wznowienia podlewania.
Pamiętać jednak należy, że początek sezonu wegetacyjnego
jest dla młodej rośliny okresem krytycznym. Ma ona jeszcze mało korzeni, a nowe
pędy są bardzo wrażliwe i podatne na gnicie, dlatego storczyka należy podlewać
bardzo oszczędnie i uważnie. Najbezpieczniej jest tylko delikatnie rozprowadzać wodę
wokół brzegów doniczki.
Regularne podlewanie rozpoczyna się dopiero wtedy, gdy nowe
pędy zaczną intensywny wzrost i rozrosną się ich korzenie, czyli umownie od
chwili, gdy młode przyrosty osiągną wysokość około 15-20 cm.
Nie zaleca się opryskiwania liści, szczególnie młodych
pędów.
Wyniesione na zewnątrz rośliny należy ustawić w takim
miejscu, aby były zabezpieczone przed bezpośrednim zalewaniem podczas deszczu.
NAWOŻENIE
Aby utworzyć mocne, zdolne do kwitnienia pędy Thunia potrzebuje dość intensywnego i regularnego nawożenia. Najlepiej co tydzień po około 1/2 dawki zalecanej przez producenta.
Nawożenie roślin powinno rozpocząć się w momencie
intensywnego rozwoju nowych pędów.
Wielu hodowców preferuje stosowanie zrównoważonego nawozu
przez cały sezon wegetacyjny, ale są i tacy, którzy od wiosny do połowy lata
stosują nawóz o zwiększonej zawartości azotu, co zapewnienia lepszy wzrost
liści, a następnie, późnym latem i jesienią, zaczynają stosować nawóz o
większej zawartości potasu i fosforu, co przygotuje nowe pędy do okresu
spoczynku.
Z powodzeniem do nawożenia roślin można użyć nawozu
długodziałającego, np. Osmocote. Do podłoża dodaje się kilkanaście ziarenek, co
wystarcza na cały sezon wegetacyjny.
W okresie spoczynku nawożenie wstrzymuje się.
PRZESADZANIE
Thunia powinny być przesadzane do świeżego podłoża każdego
roku. Czynność tę wykonuje się, w zależności od szkoły, albo na początku okresu
wegetacji (Bechtel, Cribb i Launert), albo zaraz po opadnięciu liści (Hawkes)
Podłoże
Thunia wytwarza liczne cienkie i wrażliwe korzenie, dlatego
podłoże dla niej powinno być drobnoziarniste, przewiewne i szybko
przesychające.
A.D.Hawkes zaleca mieszankę składającą się z: 1/3 tłustej
gliny, 1/3 dobrze przefermentowanego obornika, 1/6 pociętych korzeni paproci
osmunda i 1/6 włókien paproci drzewiastej.
Bechtel, Cribb, i Launert zalecają stosowanie podłoża
składającego się w równych częściach z torfu, gliny i piasku. Wskazane jest też
dodanie niewielkiej ilości perlitu i pociętego mchu torfowca oraz węgla
drzewnego, który zapewni przewiewności podłoża i zabezpieczy je przed
kwaśnieniem.
Ogólnie można stwierdzić, że Thunia dobrze rośnie w podłożu
przeznaczonym do uprawy storczyków naziemnych.
Swoją roślinę z powodzeniem uprawiam w takim samym podłożu,
jakie przygotowuję dla
Pleione.
Podczas przesadzania należy w całości usunąć stare podłoże,
korzenie i zmarszczone, stare pędy. Pozostawia się tylko zdrowe, jędrne łodygi,
które dojrzały w ubiegłym sezonie wegetacyjnym i będę stanowić magazyn pokarmu
dla nowych przyrostów.
OKRES SPOCZYNKU
Dla prawidłowego wzrostu i zainicjowania kwitnienia, ważne
jest aby storczyk przeszedł solidny, chłodniejszy i suchy okres spoczynku.
Roślinę należy ustawić w pomieszczeniu jasnym i chłodnym o
temp. 10-13°C w nocy i 15,5-18°C w dzień.
W tym czasie wstrzymuje się podlewanie i nawożenie, ale nie
można dopuścić do tego, aby zbytnio pomarszczyły się i uschły bezlistne pędy.
Jeżeli z niedostatku wody pędy zaczynają marszczyć się zaleca się okazjonalne,
lekkie zamgławianie lub nieznaczne podlanie rośliny. Należy wziąć pod uwagę,
że w naturalnych warunkach od późnej jesieni do wiosny opady deszczu są
niewielkie, ale są w każdym miesiącu. Ponadto w okresie suszy tworzy się rosa,
co jest dodatkowym źródłem wilgoci.
Okres spoczynku kończy się w momencie, gdy u podstawy
ubiegłorocznych pędów pokazują się nowe przyrosty.
ROZMNAŻANIE
Thunia należy do nielicznych orchidei, które można rozmnażać
przez ukorzenianie w piasku lub mchu torfowcu starych, dojrzałych łodyg
pociętych na odcinki o długości około 15 cm.
Inną metodą rozmnażania jest oddzielanie keiki, które
wyrastają na wierzchołkach bezlistnych pędów.
Keiki, które wytworzą korzenie odrywa się i sadzi jako nowe
rośliny.
Storczyki otrzymane w sposób opisany powyżej będą
potrzebowały kilku lat do kwitnienia.
Aby uzyskać rośliny, które będą zdolne do kwitnienia od razu
należy dokonać podziału podczas przesadzania dorosłych egzemplarzy. Uzyskane w
ten sposób storczyki zakwitną w tym samym sezonie, jak tylko wyrosną i dojrzeją
nowe pędy.
